எழுத்து பதிவு (27/07/2006)

நேற்றோடு ஐம்பதாவது பதிவு இந்தக் குறிப்புப் பக்கங்களில். ஆரம்பித்தது ஜூன் 3ம் தேதி. இடையில் ஆறு நாட்கள் விட்டுப் போயிருக்கின்றன. இரண்டு நாட்கள் எழுதி எழுத்துரு குளறுபடியால் எழுதியது தொலைந்து போனது. ஒரு நாள் கணினி இல்லாமல் பேப்பரில் எழுதி வைத்தது. இன்னும் மூன்று நாட்கள் எழுதாமல் விட்டு விட்டது.

ஆரம்பித்த போது தினமும் எழுதுவது, காலையில் எழுந்து விடுவது, தியானம் செய்வது என்ற புதிய திட்டங்களுக்குள் ஒன்றாக இது இருந்தது. முதல் பக்கம் ஒரு சனிக் கிழமை பகலில் எழுதியது போலப் படுகிறது. இரண்டாவது நாளிலிருந்தே அதிகாலையில் எழுதுவது ஆரம்பித்து விட்டிருந்தது. மூன்றாவது நாளில் இந்த வலைப்பூவை ஆரம்பித்து பதிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஜூன் பதினெட்டாம் தேதி தமிழ் மணத்திலும் தேன் கூட்டிலும் இணைத்து விட்டிருந்தேன்.

அருள் சொன்னது போல இப்படி எல்லாம் எழுதி வைத்துக் கொண்டதை சில நாட்கள் கழித்து நாமே படித்துப் பார்க்கும் போது ஆச்சரியாமாக இருக்கிறது. யாருடைய வாழ்க்கையோ திரும்பிப் பார்ப்பது போலத் தெரிகிறது. ஜோசப் சார் திரும்பிப் பார்க்கிறேன் என்று எழுதுவதற்கு எவ்வளவு குறிப்புகள் எழுதி வைத்திருக்க வேண்டும்? நல்ல கடுமையான உழைப்பின் பலன் இப்போது அவர் எழுத முடிவது. பொதுவாக சொந்த வாழ்க்கைக் கதை எழுதுகிறேன் என்று எழுத நினைப்பவர்களிடம் போதுமான விவரங்கள் இல்லாமல் ஒரு மாதிரி சவ சவ என்று போய் விடும்.

புகழ் பெற்றவர்கள், யாராவது தொழில் முறை எழுத்தாளரைச் சேர்த்துக் கொண்டு சுவை பட எழுத வைத்து விடுகிறார்கள். காலில் பாவெலின், மை அமெரிக்கன் ஜர்னி என்பது மிக ஆர்வமாகப் படித்த ஒன்று. படிக்கும் போதே இதை பாவெல் சொல்ல வேறு யாரோ எழுதியது என்றுதான் பட்டது.

வேலைப் பழக்கங்கள் (27/07/2006)

எல்லாம் சரிதான். ஆனால் அலுவலகத்தில் இருக்கும் போது முழு மூச்சாக மென் பொருள் உருவாக்கத்தில் ஈடுபடுவதில்தான் சுணக்கம். இறங்கி விட்டால் சுறு சுறுப்பாகப் போனாலும், ஆரம்பிக்கும் முன்னால் ஆயிரம் தடைகள். ஜோயல் ஸ்போல்ஸ்கி எழுதியது போல கணினி வல்லுனர் பாதுகாப்பு வளையம் ஒன்று இருக்க வேண்டும் என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டு மீதி எல்லா – வேலை , வேலை என்று நினைப்பவற்றைப் பார்ப்பதுதான் பெரும்பாலும் நடக்கிறது.

24 மணி நேரமும் அதையே சிந்திக்க வேண்டாம். குறைந்தது காலையில் ஒன்பது மணியிலிருந்து மாலை ஆறு மணி வரை இடையூறுகள் இல்லாமல் ஆறு மணி நேரத்துக்குக் குறையாமல் மென்பொருள் உருவாக்கத்தில் ஈடுபட வேண்டும். இரண்டு மணி நேரம் பிற வேலைகளுக்கு ஒதுக்கிக் கொள்ளலாம். இதை மூன்றாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம். இரண்டு மணி நேரம் தொடர்ச்சியாக மூன்று பிரிவுகள். ஒன்பது முதல் பதினொன்று வரை, பன்னிரண்டு முதல் இரண்டு வரை, மூன்று முதல் ஐந்து மணி வரை. இந்த நேரங்களில் இருக்கையைக் கூட வேறு இடத்துக்கு மாற்றிக் கொள்ளலாம். வேறு யாரையும் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

இடையூறுகள், இடைப்பணிகளை பதினொன்று முதல் பன்னிரண்டு, இரண்டு முதல் மூன்று, ஐந்து முதல் ஆறு வரை செய்து கொள்ளலாம். வேலையில் ஒரு பகுதி, புதிய பகுதிகளை உருவாக்கும் வரைவமைப்புகளில் செலவிட வேண்டும். இன்னொரு இரண்டு மணி நேரப் பகுதியில் பழைய நிரல்களை மேம்படுத்துவதில். இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இரண்டில் எதில் தேவை அதிகமோ அதற்குச் செலவிட வேண்டும்.

நானே இருந்து நிரல் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போக்கைக் கைவிட்டு ஒவ்வொரு பகுதியிலும், ஒருவருடன் சேர்ந்து வேலை பார்க்க வேண்டும். உருவாக்க முடியும் நிரல்களின் அளவு குறைவாக இருந்தாலும், கூட இருப்பவருக்கு நமக்குத் தெரிந்ததைக் கற்றுக் கொடுத்து விடலாம். மூன்றில் இரண்டு பகுதிகளிலாவது சேர்ந்து வேலை பார்க்க வேண்டும்.

நேற்றைக்கு பயிற்சிக்கான குட்டிப் பணியின் நிறைவு விவாதங்களில் ஆறு பேருக்கிடையே குழு மனப்பான்மை, அணியாக சேர்ந்து பணியாற்றும் முறை இல்லாமல் இருந்ததை உணர்ந்து சுட்டிக் காட்டினேன். நம்முடைய நிறுவனத்திலேயே அந்தப் பழக்கம் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது.

தனி மனிதர்கள் என்னதான் புத்திசாலித்தனமாக செயல்பட்டாலும், ஒரு நிறுவனம் என்பது தனி முயற்சிகளில் கூட்டுத் தொகைகளை விட அதிகமாக பலன் உருவாக்கும் அமைப்பாக இருந்தால்தான் வளர முடியும். உடனடிப் பார்வையில் பலன்கள் கொஞ்சம் குறைவாக இருந்தாலும், அப்படி இணைந்து செயல்படும் பழக்கங்களுக்குத் தேவையான செயல்முறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது அவசியம்.

திங்கள் முதல் ஆறு புதிய வீரர்கள். தற்செயலாக அது மாதத்தின் கடைசி நாள் கூட. ஆகஸ்டு மாதத்தில் என்ன சாதிக்க முடிகிறது என்பதை ஒரு முக்கியமான அளவீடாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். வங்கியில் மாட்டிக் கொண்டுள்ள பணம் வந்து சேர்ந்து விட்டால் கணினி, இருக்கை வசதிகளையும் மேம்படுத்தி வசதியான சூழலை உருவாக்கி விட வேண்டும். செய்ய வேண்டிய தவறுகளை எல்லாம் செய்து தொலைத்தாகி விட்டது. இனிமேல் அதே தவறுகளை திரும்பச் செய்யாமல் பழைய அனுபவங்களின் அடித்தளத்தில் உறுதியான அமைப்பை உருவாக்கி விட வேண்டும்.

தனி மனிதர்களுக்கு முக்கியத்துவமும், சுதந்திரமும் கொடுக்கும் சூழல் இருக்க வேண்டும். அப்படி உருவாகும் உயர்தர பணியை இணைத்து வாடிக்கையாளருக்கு குறைந்த செலவில் நிறைய பலன்கள் கொடுக்கும் பொருளாக மாற்றிக் கொடுக்க முடிய வேண்டும். கொஞ்சம் கடுமையாகவும் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில் அதுவும் தேவைதான்.

கூகுளின் பொருட்கள்/சேவைகளைப் பார்க்கும் போதுதான் அந்த நிறுவனத்தின் உயர் பழக்கங்களை உணர முடிகிறது. ஆச்சரிய மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தி விடும் வன்ணம் புதிய புதிய வசதிகள், புதிய புதிய சேவைகள், பயன்படுத்த தேவைப்படும் இடத்தில் பொருத்தமான தேர்வுகள் என்று ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஆச்சரியங்களைப் புதைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஜீமெயிலில், ஏதாவது நாள், நேரம் குறிப்பிட்டு வரும் அஞ்சலுக்கு மட்டும், ஒரு நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடுவதற்கான தேர்வு வருகிறது. அதை கிளிக்கினால், குறிப்பிட்ட நாள், நேரம், அதை ஒட்டிய உரை மூன்றுமே பொருத்தமான கட்டங்களில் நிரப்பப்பட்டு ஒரு படிவம்.

கண்டிப்பாக ஒவ்வொரு ஊழியரும் அனுபவித்து உருவாக்கிய, தனக்கு எப்படி இது பயன்படும் என்று சிந்தித்து உருவாக்கிய வசதிகள் இவை. ஒரு கூட்டமாக அமர்ந்து தலைமை சொன்னபடி உருவான சேவைகள் இல்லை இவை. அதுதான் கூகுளின் அமோக வெற்றிக்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது.

நாமும் இத்தகைய ஒரு பண்பாட்டை நிறுவனத்தில் வளர்க்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

பதிவுகளில் பலவிதம் (29/07/2006)

நேற்றைக்கு மாலை வலைப்பூவின் வடிவமைப்புப் பட்டையை மாற்றிக் கொண்டேன். சுவாரசியம் இல்லாத வடிவமைப்பால் குறிப்பிட்ட வலைப்பதிவை படிக்க மனம் வருவதில்லை என்று அருள் சொன்ன போது, அட நம்ம வடிவமைப்பும் சப்பென்றுதானே இருக்கிறது என்று பட்டது. அதை மாற்றி இன்னொரு பொதுவான அமைப்புக்கு மாறியாகி விட்டது. வெளி தளங்களில் தேடிப் பார்த்தும் அவ்வளவு சிறப்பாக எதுவும் தென்படவில்லை. எனவே பிளாக்கர் வார்ப்புருவையே பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று செய்து கொண்டேன்.

எழுதியவற்றைப் படித்துப் பார்த்தால் பல இடங்களில் நெருடல்கள். மொழியும் சொற்பயன்பாடுகளும் செயற்கையாகப் படுகின்றன. இயல்பாக எழுதாமல் ஏதோ புரட்சிக் கருத்துக்களை எழுதப் போவதாக எழுதித் தள்ளியதில் நிறைவு இல்லை. இது வரை எழுதியதை மேம்படுத்தி சீர்படுத்துவது வரை புதிய பதிவுகளை வெளியிடப் போவதில்லை என்பதும் நல்ல முடிவு. ஒவ்வொன்றாகச் சிக்கு எடுக்க வேண்டும்.

வளர் தொழிலுக்காக ஆறு விலக்கத்தை விரிவுபடுத்தி எழுத ஆரம்பித்தது நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு. அதன் பிறகு அதைத் தொடவே இல்லாமல், நேற்று முத்துப்பாண்டி கேட்கும் வரை உறுத்தாமல் இருந்து விட்டேன். இன்றைக்கு இதை முடித்ததும் ஒரு மணி நேரம் செலவளித்து அதை செய்து அனுப்பி விட வேண்டும். என்னதான் பிரபலமில்லாத பத்திரிகையாயிருந்தாலும், அச்சில் ஒரு இதழைக் கொண்டு வர இவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக் கொள்ளும் முத்துப்பாண்டிக்காக, நம்முடைய எழுத்து அச்சில் வர கிடைக்கும் வாய்ப்புக்காக இப்படி இழுத்தடிக்காமல் எழுதிக் கொடுத்து விட வேண்டும்.

தியானம் பற்றி தேடல் பற்றி அருமையான கருத்துப் பரிமாற்றம் நேற்று. எல்லா மனங்களிலும் ஒரே குழப்பங்கள், ஒரே மாதிரியான தெளிவுகள். இப்படி நம்மைப் போலவே பல உள்ளங்கள் என்று அறிந்து ஆறுதலாக இருக்கின்றது. தியானம் செய்ய உட்கார்ந்தால் நிலை கொள்ளாதது, வேலை செய்யும் போது என்ன உருப்படியாக நடக்கிறது என்ற தவிப்பு. அந்தக் கணத்தில் வாழ்ந்திட வேண்டும் என்று நூலோர் கொடுத்த அறிவின் செயல்படுத்தலில் இருக்கும் குறைபாடுகள் என்று எல்லாமே மனதில் எதிரொலிகளாக ஒலிக்கின்றன.

குரங்குப் புத்தி (27/07/2006)

சாமியார் ஒருவர் குரங்கு ஒன்றை பணியாளாக வைத்திருந்தார். சாமியைப் பார்க்க வந்திருந்தவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்ய குரங்கை ஏவிக் கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு வேலை சொல்லும் முன்னாலும் குரங்கில் தலையில் கையில் இருந்த குச்சியால் ஒரு அடி அடித்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார். வந்தவரும் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தார்். என்ன இது, அது பாவம், வாயில்லா உயிர், அமைதியாக இவர் சொல்வதை எல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. இவர் சும்மா அடித்துக் கொண்டே இருக்கிறாரே என்று பரிதாபப்பட்டு “சாமி கொஞ்ச நேரம் அந்தக் குச்சிக்கு ஓய்வு கொடுங்களேன்” என்று கொஞ்சம் கடிதலாகவே சொன்னார்.

சற்று நேரத்தில் குரங்கு வந்தவரின் அருகில் வந்து அமர ஆரம்பித்தது. யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவரது சட்டையைப் பிடித்து இழுக்க ஆரம்பித்தது. இவ்வளவு நல்ல குரங்கு, விளையாடி விட்டுப் போகட்டும் என்று அவரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. இப்படியே போய், கடைசியில் அவர் தலையில் ஏறி முடியைப் பிடித்து ஆட்ட ஆரம்பித்த பிறகுதான் “சாமி, உங்க குச்சிக்கு வேலை கொடுங்க” என்று கேட்க மனம் வந்தது அவருக்கு.

நம் மனம் என்னும் எண்ணங்களும் அப்படித்தான். குதித்து கும்மாளம் போட்டு நம்மையும் நம்மைச் சேர்ந்தவர்களையும் சிக்கலில் மாட்டி வைப்பதில் கில்லாடி. அதற்காக குச்சியைக் கையில் எடுத்தால் சாதுவாக மாறி விடுகிறது. சாதுவாகி விட்டதே என்று குச்சியைக் கீழே போட்டு விட்டால் திரும்பப் பழைய புத்தி திரும்பி விடுகிறது.

தூக்கமும் விழிப்பும் (24/08/2006)

“எப்படிப் பார்த்தாலும் எட்டு மணி நேரத்துக்கு குறையாமல் தூங்க வேண்டியிருக்கிறது. அதற்குக் குறைவாக தூங்கினால் நாளில் சோர்வாக இருக்கிறது” என்று நண்பர் ஒருவர் எழுதியிருந்தார். இதற்கும் மனம்தான் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. ‘எனக்கு எட்டு மணி நேரம் தூக்கம் கண்டிப்பாகத் தேவை’ என்று நாம் உறுதியாக நம்ப ஆரம்பிக்கும் போது இடையில் விழிப்பு வருவதில்லை, வந்தாலும் நாம் எழாமல் புரண்டு படுத்துத் தூங்க ஆரம்பித்து விடுகிறோம்.

அப்படித்தான் நான்கைந்து நாட்களாக. விழிப்பு என்னவோ சீக்கிரமாக வந்து விட்டாலும், ஏதாவது காரணம் கற்பித்துத் தாமதமாக எழுந்திருத்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்றைக்கு ராணிப்பேட்டை போக வேண்டும் என்பதால் இரண்டரை மணி விழிப்பைத் தொடர்ந்து மூன்றரைக்கு வலுக்கட்டாயமாக எழுந்து கொண்டிருக்கிறேன். முதல் விழிப்பில் எழுந்து கொள்வதுதான், அது இயல்பான விழிப்பாக இருந்தால், சரியாக இருக்கும்.

காதைக் கொடுங்க கொஞ்சம் (24/08/2006)

கண்டதைச் சாப்பிட்டு வயிற்றைக் கெடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று நமக்குத் தெரிகிறது. அவ்வப்போது உணவைக் குறைத்துக் கொண்டு வயிற்றைக் காயப் போடுவது நல்லது என்று கூட புரிந்து கொண்டுள்ளோம்.

மனதிற்கு, கையில் கிடைத்ததைத் திணிக்கிறோம். கொஞ்ச நேரத்துக்குத் தனித்து பசியுடன் விழிப்புடன் இருக்க முடிவதில்லை. எங்காவது பயணப்பட வேண்டுமென்றால், கையில் ஒரு புத்தகம் வேண்டும், பார்க்க ஒரு வீடியோ வேண்டும், அல்லது தூங்கி விடுகிறோம். எதுவுமே செய்வதற்கு இல்லை என்றால் ஏதாவது சாப்பிட ஆரம்பித்து விடுகிறோம். மனதிற்கும் போடும் தீனியின் இயல்பை அளவை அவதானித்து நெறிப்படுத்த முயல்கிறோமா?

தனிமையில், பசியுடன், விழிப்பாக உட்கார்ந்திருந்து பார்த்தால் தெரிகிறது நமது மகத்துவம். ஆனால் அந்த மகத்துவத்தின் ஒளிக் கண் கூசி உடனேயே மற்ற பொருட்களின் துணையை, உணவுப் பொருட்களை, தூக்கத்தைத் தழுவிக் கொள்கிறோம். என்ன நடக்கிறது என்றொரு தன்னுணர்வு ஓடிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

கோபங்கள் வரலாம், மகிழ்ச்சி பொங்கலாம், சலிப்பாக இருக்கலாம், மனம் தளர்ந்து போகலாம். இவற்றில் அமிழ்ந்து தன்னை மறந்து விடாமல் தன்னிலை பேணுவதுதான் அமைதியைக் கொடுக்கிறது.

சிலரைப் பார்த்தால் இனம் புரியாத அமைதி ஏற்படுகிறது. சிலரின் அருகாமையில் பல்வேறு உணர்ச்சிகள் தாண்டவமாட ஆரம்பிக்கின்றன. ‘அவர் கிட்ட பேசிக் கொண்டிருந்தால் நேரமே தெரியாது’ என்றூ சில பேர் உண்டு. பெரிய ஆன்ம சாதகிகள், சாமியார்கள் அப்படித்தான் ஆறுதல் அளிக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.

விழித்திருக்கும் நேரமெல்லாம் தகவல் தாக்கலுக்கு உள்ளாகும் மனம், யாருமே தான் சொல்வதை பொறுமையாகக் கேட்காமல் அமைதியிழந்த மனம், ஒரு வெற்றிடத்தை, பொறுமையாகச் சொல்வதை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் மனத்தைக் கண்டதும் குழைந்து விடுகிறது. ஒருவருக்கு நாம் செய்யும் மிகப் பெரிய மரியாதை அவர் சொல்வதைக் காது கொடுத்து, மனம் கொடுத்துக் கேட்டுக் கொள்ளுதல். கேட்கும் போது மனம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும், வாய் மட்டும் மூடியிருக்க, ‘இவர் எப்போது நிறுத்துவார், நாம் நமது கருத்தைப் போட்டு வைக்கலாம்’ என்று இல்லாமல், உடலாலும் மனதாலும் முழுமையாகக் கேட்க வேண்டும்.

பல குறைபாடுகளுக்கிடையே எனக்கு கிடைத்த வரப்பிரசாதங்களில் இந்தக் கேட்டலும் ஒன்று. சின்ன வயதிலேயே யாராவது பேச ஆரம்பித்தால் மற்ற எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி வைத்து விட்டு அவர்கள் பின்னும் கதையில் ஆழ்ந்து விடுவேன். பிற்காலத்தில் ‘நமக்கும் சொல்ல சரக்கு இருக்கிறது’ என்று கேட்டல் நின்று புலம்பல்கள் நிரம்பப் போகும் நேரத்தில் ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தி கிடைத்தார். அவர் அடித்த அடியில், யாராவது பேசும் போது குறுக்கே நினைக்கக் கூட தயக்கம் வந்திருந்தது. இடைக்காலத்தில் உணர்ச்சிகளில் மூழ்கி அந்த விழிப்புணர்வை முற்றிலும் தொலைத்து விட்ட தருணங்களும் இருந்தாலும் பெரும்பாலும் கேட்டல் உயிரோடவே இருந்தது.

குப்பை அள்ளுதல் (24/08/2006)

நேற்றைக்கு எழுந்திருக்கும் போது ஐந்தேகால் ஆகி விட்டது. ஐந்தரைக்கு ஆரம்பித்து ஆறேகால் வரை எழுதி விட்டு, ஊற வைத்தத் துணிகளை அலசிப் போட்டேன். வெளியே போய் நாளிதழ் வாங்கி வரும் போது, ஞாயிற்றுக் கிழமை தோண்டி போட்ட பள்ளம் அப்படியே கிடந்தது. ஏதோ தொலைபேசிச் சேவைக்கான கம்பிக்காகத் தோண்ட ஆரம்பித்தவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி அனுப்பி விட்டதாகவும், அவர்களே வந்து மூடி விட வேண்டும் என்றும் கீழ் வீட்டுப் பெரியவர் சொல்லியிருந்தார். மூன்றாவது நாளாக எதுவும் நடக்கவில்லை.

பள்ளத்துக்குள் குப்பைகள் காற்றில் பறந்து விழ ஆரம்பித்திருந்தன. ஒரு இடம் தாறுமாறாகக் கிடந்தால் பார்ப்பவர்களுக்கு அதை இன்னும் அசிங்கம் செய்யத் தோன்றுகிறது. அதன்படி, அருகில் பல வித சீர் கேடுகள் தென்பட ஆரம்பித்திருந்தன. ‘இன்றைக்குள் எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால் நானே மூடி விடுகிறேன்’ என்று பெரியவரிடம் செவ்வாய்க் கிழமை சொல்லியிருந்தேன்.

மண்வெட்டியுடன் கீழே போய் குவிந்திருந்த மண்ணைத் தள்ளிப் போடலானேன். பத்து நிமிட வேலை, நூற்றுக் கணக்கான பேருக்கு நாட்கணக்கில் கண் உறுத்தலாக இருந்த காட்சி சரியாகி விட்டிருந்தது. மண் வெட்டி பிடித்து வேலை பார்ப்பது, எந்த ஒரு உடல் உழைப்பும், அற்புதமானது. மன அழுத்தம், கவலை எல்லாம் பறக்கச் செய்து விடும் உடல் நெகிழ்ச்சியும், மன மகிழ்ச்சியும் கொடுத்து விடக் கூடியவை.

வலைப்பதிவு உறவுகள் (27/09/2006)

பிச்சை எடுக்கும் லட்சாதிபதிகள் என்று எழுதிய குத்தலான பதிவு பலரைப் புண்படுத்தியிருக்கலாம். ஓகை காட்டமாக மறுமொழி அளித்திருந்தார். என்னுடைய கருத்தில் மாற்றம் எதுவுமில்லை என்றாலும் சொல்வதை பயனுள்ள சொற்களில் சொல்ல முயல வேண்டும். தேவை இல்லாத, வெறுப்பைத் தூண்டும் பாணியைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

பள்ளியில் படிக்கும் போது ஊக்கம் வளர்க்கும் சொற்பொழிவாற்ற வந்த ஒரு கல்லூரிப் பேராசிரியர் சொன்ன கதை புன்னகை மலர்கள், வெறுப்பு முட்கள் பற்றியது. அதை சீன சொற்களால் அலங்கரித்து ஒரு பதிவும் போட்டுக் கொண்டேன்.

போன வாரம் சந்திப்பில் எடுத்த புகைப்படம் அனுப்பியிருந்தார் நண்பர். சில நேரங்களில் சிலருடன் சேர்ந்திருக்கும் போது நமது முகத்தில் வந்து விடும் அமைதியும் களையும் மனதை எதிரொளிப்பதாக அருமையாக அமைந்து விடுகின்றன. அப்படி ஒரு புகைப்படம் அது.

நம்மை நாமே நேசிப்பது இயல்பான ஒன்று. வாழ்க்கையை சொதப்பிக் கொள்ளும் போது அதை பல நேரங்களில் இழந்து விடுகிறோம். கண்ணாடியில் தெரியும் முகம், கண்ணுக்குத் தெரியும் உடல், நாம் பேசப் பதிவு செய்யப்பட்டதைக் கேட்டல், நாம் எழுதியதை நாமே படித்தல் இந்த நேரங்களில் சலிப்பும், வெட்கமும் தோன்றாமல் பெருமை வருவது எல்லோருக்கும் தேவையான ஒன்று. பல மணி நேரங்கள் செலவழித்து அலங்காரம் செய்து கொள்வது, அடுத்தவரின் பாராட்டில் பூரித்துப் போவது என்பது பெண்களுக்கு அதிகமாக இருந்தாலும் அது இரு பாலருக்கும் பொதுவான பண்புதான்.

பள்ளியில் தேர்வு எழுதும் போது இரண்டரை மணி நேரம் எழுதியதைக் கடைசி அரை மணி நேரத்தில் படித்துப் பார்த்துப் பிழைகளைத் திருத்த வேண்டும் என்பது அறிவுரை. சில நேரங்களில் நான் நான்கு பக்கங்கள் எழுதியதை திரும்பிப் படிக்க எனக்கே சோர்வாக இருக்கும். திருத்துபவர் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்று விட்டு விடுவேன். பணி சார்பாக எழுதும் ஆவணங்களையும் படித்து ஒவ்வொரு வரியாகச் சரி பார்ப்பதிலும் அவ்வளவு ஈடுபாடு கிடையாது. சமீபத்தில்தான் பொறுப்பு முழுமையானதும் ஒவ்வொரு சொல்லையும் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றிப் பார்ப்பதை பழகி வருகிறேன்.

சிலருக்கு இந்த விபரங்களில் கவனம் செலுத்துவது இயல்பாக வந்து விடுகிறது. நமக்கெல்லாம் போராட்டம்தான்.

படைப்பு (27/09/2006)

ஒரு மணி நேரம் எழுதினால் சராசரியாக ஆயிரத்து நூறு சொற்கள் கொண்ட பக்கம் உருவாகின்றது. நூறு நாட்களில் ஒரு லட்சம் சொற்கள். ஆனந்த விகடன் அளவுப் பக்கத்தில் அந்த அளவு எழுத்துருவில் பக்கத்துக்கு முந்நூறு சொற்கள் என்று கணக்குப் போட்டால், முந்நூறு பக்கங்கள் நிரம்பும் அளவுக்கு எழுதியிருப்போம். இன்னும் ஓரிரு வாரங்களில் அந்த அளவு வந்து விடும். உருப்படியாக எழுதியதை வகைப்படுத்தி எங்காவது போட்டு வைக்க வேண்டும்.

கல்கி ஒரு பொன்னியின் செல்வன் எழுத எத்தனை மணி நேரங்கள் உழைத்திருப்பார். எழுத மட்டுமே ஆயிரக் கணக்கான மணிகள். அதற்கு முன் தேவையான விபரங்கள் சேர்க்கும் முயற்சி தனிக் கணக்கு.

வடமொழியில் ஒரு பெரும் புலவர் தனது புத்தகம் எழுத ஆரம்பித்து அதிலேயே மூழ்கி விட்டாராம். பல ஆண்டுகள் கழிந்து கடைசிப் பகுதியை முடித்து விட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தால் ஒரு வயதான பெண்மணி அவர் முன்னால் நிற்கிறாராம். யாரென்று கேட்டதில், அவர்தான் புலவரின் மனையாளாம். இத்தனை ஆண்டும் கணவனின் பணியில் குறுக்கிடாமல் அவருக்குத் தேவையானதை செய்து உதவிக் கொண்டே தன் இளமை அனைத்தையும் தொலைத்து விட்டு நிற்கிறாள் அந்தப் பெண்மணி.

ஒவ்வொரு படைப்புக்கும் பின்னால் உழைப்பும் தியாகமும் உள்ளன. மிக உன்னதமான படைப்பு மனிதன்தானே. அதை உருவாக்கும் பெண்களின் உழைப்புக்கும், சுமை தாங்கலுக்கும், வலி பொறுத்தலுக்கும் வேறு எந்த படைப்பும் ஈடாவது எளிதில்லை. தம்மால் குழந்தை சுமந்து பெற முடியவில்லையே என்ற ஏமாற்றம்தான் ஆண்களை தேடலில் புதிய படைப்புகளில் செலுத்துகின்றது என்று ஏதோ உளவியல் நூலில் படித்திருந்தேன்.

முடி வெட்டிக் கொள்ளுதல் (27/09/2006)

தலை முடி நிறைய வளர்ந்து ஒரு நாள் வெயிலில் போய் வேர்வையில் சளி பிடித்துக் கொள்வது அவ்வப்போது நடந்து விடுவது. ஒழுங்காக மாதா மாதம் நெருங்க வெட்டி விடுவது நடக்காமல் வளர்ந்துதான் விடுகிறது. சளி பிடித்து விட்டதே என்று அப்புறம் போய் முடி வெட்டி விட்டுக் குளித்தால் அது காய்ச்சலுக்குக் கொண்டு விடுகிறது. சளி சரியான பிறகுதான் முடி வெட்ட முடியும். அப்படியே காடாக வளர்ந்து விட்டது.

முடி வெட்டும் போது தலையிலிருக்கும் நரம்புகள் கிளர்ச்சி அடைகின்றன என்று நினைக்கிறேன். திறமையான சிகைத் தொழிலாளி சீப்பால் கிளறிக் கொண்டே முடியை வெட்டும் பதினைந்து நிமிடங்களில் தூக்கப் பற்றாக்குறை ஏதாவது இருந்தால் கண் சொக்கி விடும். வெட்டி முடிந்ததும் தலையைக் கழுத்தை கைகளால் அழுத்தி மசாஜ் செய்வது சீனாவில் முதல் முறை பார்த்தேன். இப்போது இங்கும் சில கடைகளில் செய்கிறார்கள். அந்தப் பிரட்டலில் கண் சொக்கியே தீரும்.

அப்புறம் வீட்டுக்கு வந்து இளம் சூட்டில் வெந்நீரிலோ, பச்சைத் தண்ணீரிலோ குளித்து விட்டு, வயிறு நிறைய சாப்பிட்டு விட்டு உட்கார்ந்தால் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குத் தூக்கத்தை தவிர்ப்பது நடக்காது. நல்ல தூங்கி விட்டு எழுந்தால் புது பிறவி எடுத்தது போலத் தோன்றும். தொழில் துவங்கி சிரமமான காலங்களில் மூன்று பேருக்கு முடி வெட்ட நூறு ரூபாய் ஆகி விடும் இடங்களுக்கு அருகில் வசிப்பதால் முடி வெட்டுவதை பல நாட்கள் தள்ளிப் போட்டிருக்கிறேன்.